Hoofdstuk 10 – EEN ANDERE TOEKOMST
WIJ ZIJN EINDHOVEN
‘Wil je nog bestellen?, Hallo!’
‘oh, ben ik al aan de beurt, ik schrik ervan. Ik had in dezelfde tijd een boek kunnen schrijven.’ probeer ik, om de schuld van mijn dromen aan het lange wachten te wijten.
‘Zegt u nu maar wat u wilt bestellen’
‘Doe maar twee bier, groot alstublieft’ antwoord ik vriendelijk.
Ze tikt nu de prijs van mijn bestelling op haar pin apparaatje en schuift deze over de balie naar me toe.
‘Het lijkt wel iedere week duurder te worden hier, kan ik er ook een hypotheek bij afsluiten?” lach ik haar toe terwijl ik met mijn horloge op het apparaat leg om te betalen.
‘ik maak hier de prijzen niet’ kaatst ze bijdehand.
Met Teze op de ene beker en Veerman op andere stiefel ik even later het stadion in. Precies op tijd. Niks gezien van de voorbereiding, niks gezien van het afscheid, niks gezien van de opstelling.
De luidsprekers in het stadion hebben ze zo hard gezet dat de opkomst tune “Wij zijn Eindhoven” tot in het Jan Louwers stadion gehoord kan worden. Daar speelt inderdaad Eindhoven. In het blauw wit.
Blauw is de kleur van Philips. En PSV speelt in het rood wit. Rood wit is de kleur van het wapen van Eindhoven.
Toen de Eindhovense Voetbal Vereniging werd opgericht in 1909 was het wapen van Eindhoven nog hoofdzakelijk blauw. Voor de Philips Sport Vereniging uit 1913 is de kleur van het shirt nergens aan verbonden. Achteraf jammer dat ze niet gewoon voor het Philips blauw hadden gekozen. Ik weet nog dat Philips Manchester City sponsorde half jaren tachtig. Dat thuis shirt, in Philips blauw, met Philips op de borst. Wat waren ze trots op de Boschdijk. Helaas degradeerde ze na drie jaar uit de Premier League en zijn ze gestopt met het sponsoren van City.
PSV Manchester en PSV Eindhoven was toch leuk geweest. En in het blauw. Nu speelt iedere club in de top vijf in het rood wit.
En van mij mogen ze ook gewoon het clublied spelen als ze het veld opkomen. Lekker oubollig, nostalgisch en voor iedereen bekend. Ik vind dat wel iets hebben. Net als bij Sparta. S.P.A.R.T.A. is toch schitterend. En dat met het hele stadion.
Willem II kan ik ook van genieten.
Hup Willem II Stoere kerels.
Dat is toch mooi. En dan verder;
Denk aan je roem en glorie
Denk aan de vriendschapsband
En wij hebben in het clublied;
Aan ‘t ‘blauwdoek’ meer sterren
Daar pronkte ze vroeger mee, net als de harmonie.
Oh de harmonie, die hadden we ook nog één. De Philips Harmonie.
We zijn in de vernieuwing ook wel een klein beetje onze identiteit kwijt geraakt terwijl we genoeg hebben om ons te onderscheiden.
Ver voordat Philips naar Eindhoven kwam werden er in Eindhoven hoeden gemaakt. Die gingen de hele wereld over. Iedereen in Eindhoven droeg vroeger een hoofddeksel. De heren een hoed en de kerels een pet. Dat is zo gebleven tot net na de oorlog. Anton en Gerard Philips droegen nog een hoed, maar Frits droeg als de gewone man een pet. Een geruite platte pet. En de voering aan de binnenkant kon in de oorlog de Nederlandse vlag zijn maar in het Philips Sportpark zat er een rood witte voering in. Bij iedere doelpunt ging dan de pet af en had je een stadion vol vlaggetjes door zwaaiende petjes. Dat is daarna een goedkoop petje geworden met een kartonnen klep. Ik zou de platte pet in ere herstellen. Net als mijn Champions League ‘baseball’ pet. Eindhoven moet terug naar de pet van Frits. Met geborduurde rugnummers
EEN GOED BEGIN
Als het vuurwerk opgetrokken is en de supporters op de Oost tribune onder hun rood witte linten vandaan gekropen zijn begint de wedstrijd.
Het is nu hopen dat het geen ordinaire schoppartij gaat worden zoals tegen Ajax de laatste jaren.
De scheidsrechter heeft daar duidelijk ook geen zin in en geeft binnen vijf minuten zijn eerste gele kaart aan Feyenoord na een overtreding op Noa Lang.
Die schoppen ze door midden als het even kan, al was de gele kaart nu wel overdreven. Ik denk meer om een signaal te geven dat het geen schoppartij mag worden.
Vijf minuten later vuurt Tilman zijn eerste streep op goal. De keeper moet een beetje grabbelen maar houdt hem voor de lijn. Ondertussen is de Oost-tribune omgevormd tot het Eindhovens Mannenkoor en voel je de sfeer, spanning en verwachting toenemen. Als even later Luuk de Jong Ivan Perišic de diepte instuurt komt die spanning tot een ontlading. Noa lang die aan het einde van de voorzet s de bal kiezel hard verlengt naar de korte hoek. Het Philips stadion ontploft en Noa Lang doet zijn toneelstukje. Hij schoot zo hard dat ze het net moesten repareren.
In 1974 schoot Willy van der Kuijlen ook een keer zo hard op goal dat de bal door het net ging. De spelers van FC Wageningen hielden vol dat de bal naast was maar het gat in het net was een onomstotelijk bewijs. Toen was er nog geen var en doellijn technologie. Zonder doellijn technologie zouden we één keer meer van Feyenoord gewonnen hebben. De dag dat Zoet de bal opraapte en naar zich toetrok terwijl hij achter de doellijn zat was misschien nog pijnlijker als geen enkele pingel stoppen tegen Atletico in 2016.
Maar voor nu is het 1-0 en volgens de geleerde is Feyenoord dit jaar onze enige concurrent voor de titel.
Als dat zo is dan zijn we in de winter al kampioen. Nog voor het half uur kopt Luuk de Jong de bal al in voor 2-0. Alweer uit een voorzet van Perišic. Wat een prachtige voetballer is dat. Mooi dat we die hier nog zien spelen. Een van de mooie dingen van Ivan is dat hij altijd, hoe hard de overtreding ook is, de tegenstander een hand geeft of helpt op te staan. Daar spreekt zoveel klasse en respect uit. Of hij wil zeggen “het is niet persoonlijk, het is een onderdeel van mijn spel”. Niet dat overdreven reageren naar alles en iedereen en bij iedere opstootje aanwezig willen zijn. Dat kost allemaal energie die je beter ergens anders in kunt steken. Zelfs Luuk De Jong had daar veel van kunnen leren.
LUUK DE JONG
En daar is Luuk de Jong weer. Of moet in zeggen nog. Hij is de enige nu nog uit de selectie van 2016 in Madrid. De Jong is ondertussen een Eindhovenaar geworden. Hij is een trotse aanvoerder. Luuk heeft, net als van Bommel, een Ajax probleem. En dat soort problemen sijpelen altijd door naar Oranje. Van Bommel werd niet meer geselecteerd omdat hij “zijn mannetje liet lopen”. Luuk is heel zijn carrière besproken in voetprogramma’s dat hij niet goed genoeg was. Als hij scoorde was het altijd de fout van de verdediger. Ze springen niet mee, of te laat, of niet hoog genoeg in plaats van de kwaliteit van Luuk daar in te herkennen. Hij kon met een geweldige omhaal scoren voor Holland bleef het een houten klaas.
Toen Luuk naar PSV kwam was het al een makkelijk scorende spits. Maar eenmaal in Eindhoven ging de eredivisie rekening met hem houden. Maar hij was niet te houden. De enige manier om Luuk te stoppen was om aan hem te gaan hangen, vasthouden of omduwen. En Luuk begon daar over te klagen, maar scheidsrechters trokken zich er na een tijd niets meer van aan. Luuk kon niet meer scoren. En het publiek noemde hem een zeur, een naaimachine. Maar toen kwam de var. Toen konden ze niet meer vasthouden of aan hem gaan hangen. Luuk scoorde er weer op los. Want in een eerlijk duel win je niet van Luuk in lucht.
De echte waardering heeft Luuk buiten Eindhoven nooit voldoende gekregen. Ik snapte zijn besluit om te stoppen met oranje. Je zit daar als pinchhitter, maar dan laten ze iedere keer iemand anders voor. Luuk wil eigenlijk gewoon starten. Iedere wedstrijd. Maar ook hier in Eindhoven denk ik dat ze Peppi volgend jaar toch echt willen gaan gebruiken bij PSV. Dan wordt het de vraag of hij nog gaat spelen.
Ik zou Luuk aanbieden dat hij iedere wedstrijd in het Philips stadion in de vijfenzeventigste minuut invalt. Tegen die tijd is bijna iedere tegenstander kapot gespeeld en kan Luuk verder werken aan zijn ‘legend’ status. Dat kan hij nog jaren volhouden.
Maar het zal wel Spanje worden.
TWEEDE HELFT
De eerste helft zit erop. Feyenoord kreeg nog één grote kans aan het eind van de eerste helft. Als die erin was gegaan was het een kantelpunt geworden in de wedstrijd denk ik.
Maar nu aan het begin van de tweede helft wordt PSV overlopen. Ze zijn teveel in zichzelf gaan geloven en hebben nu alle geluk aan hun zijde. Als het nu 2-3 was geweest had je niemand gehoord.
Maar na een kwartier maakt Tilman het verhaal af. Met de derde goal achter de oren is het verzet gebroken bij Feyenoord. Het gat op de ranglijst groeit naar 10 punten. Wat me wel een beetje verontrust was het spel rondom de rust. Na de tweede goal liet PSV het even helemaal lopen. Als het geluk je dan in de steek laat en je het van je inzet moet hebben kan het nog wel eens een moeilijk jaar worden. Maar met 3-0 op het scorebord wordt het tijd voor een ander afscheid deze wedstrijd.
EEN PITTIGE SAUS
Lozano gaat zijn laatste minuten maken in een PSV shirt. Als hij het veld opkomt klap ik mijn handen kapot. Als laatste der Mexicanen verlaat hij PSV.
Mexicanen brengen pit in je ploeg. Van jalapeño tot habanero, het kan niet pittig genoeg voor de Mexicaan. Ze zijn de hete saus over je tactische plan. Iedere Mexicaan die bij PSV gevoetbald heeft is er kampioen geworden. Fiesta PSV.
In de kampioenswedstrijd in 2007 speelde Carlos Salcido nog bij PSV. Carlos was een bijtertje, een mooie voetballer om te zien. Carlos was niet groot en moest het hebben van inzicht en inzet. Speelde centraal in de verdediging maar kon ook als middenvelder. Vijf jaar later kwam Moreno.
Moreno was ook een mooie voetballer om te zien verdedigen, maar opbouwend was het een drama. Na een tijdje betrapte ik hem erop dat als zijn duels niet won, hij vrijwillig naar de grond ging en geweldig theater begon te maken. Veel scheidrechters trapte daar in. Het laatste seizoen lag hij voor mijn gevoel alleen nog maar op de grond. Toch kreeg hij een mooie transfer naar Italië, waar hij al snel door de mand viel. Ik denk dat ze hem als koopje zagen.
Met Maza was dat andersom. Die kon niet overtuigen in het Philips stadion maar kwam daarna in het buitenland tot leven toen hij Eindhoven in 2011 verliet. Ik denk dat Moreno nooit had gespeeld bij PSV als ze Guardado niet binnen hadden gehengeld.
Als je praat over een voorbeeld functie dan was het Guardado. Guardado was de aanvoerder van Luuk de Jong en Moreno in Madrid. Hij was eigenlijk ook de extra verdediger op het middenveld om Moreno bij te staan. Een koppeltje werkt altijd prima. En nu zwaaien we Lozano uit. Voor hem kochten ze ooit Érick Gutiérrez.
Gutti kwam ook om een tevreden koppeltje te vormen. Toen Lozano na zijn eerste periode verkocht werd aan Napoli bleef Gutti achter. Achteraf gezien speelde juist die Mexicaan de meeste wedstrijden voor PSV ooit.
Maar vandaag gaat Lozano. Vandaag gaat de laatste Azteekse krijger.
Er is sinds 2005 geen PSV elftal meer kampioen geworden zonder een Mexicaan in de ploeg. Misschien wel de domste statistiek die ik ken, maar zou er voor de zekerheid toch maar een kopen.
TOEVAL
Als het laatste fluitsignaal klinkt staat er nog steeds een mooie 3-0 op het scorebord. Met die tien punten voorsprong zou je dit jaar geen Operatie Waterkanon nodig hebben. Of het moet zo zijn dat Ajax dit jaar toch serieus mee blijft doen tegen de verwachting in en dat het voetbal, dat rond de rust gespeeld werd, de norm gaat worden. Mocht het toch op de laatste wedstrijd aankomen hebben we waarschijnlijk Nick Olij volgend jaar als keeper. Hij is de keeper bij Sparta, de laatste ploeg die we treffen dit seizoen.
Natuurlijk heb ik nog wel mijn bedenkingen gehad toen Brandts in 2018 vertrok om vorig jaar weer terug te komen. Nu als algemeen directeur.
Ook opvallend was de terugkeer van Danny Koevermans als assistent. Toen Stijn Schaars hem opvolgde heb ik toch nog een keer mijn verslag terug gelezen.
Maar het meest opvallend was toch wel de terugkeer van Waterman voor de derde keer. En nu, na zijn afscheid, gaat hij op de Herdgang aan de gang als keeper trainer.
Maar het berust allemaal op toeval. Het hele nachtelijke verhaal was een nachtmerrie.
Die man was ikzelf, de supporter. Hij zat er voor het geld. En om eventueel de schuld op zich te nemen. Als het fout was gegaan waren de bestuurders opgestapt en had de supporter ervoor op kunnen draaien. Dat Perez in het verhaal voor kwam is gewoon de nasmaak van zijn terugkeer naar Ajax.
Rik Elfrink doet nog steeds de verslaggeving van PSV. Naar alle tevredenheid ook. Won er zelfs een prijsje mee. Rik is echt wel een PSV fan. Natuurlijk wel. Een van de grootste. En daar is niets mis mee. Een bietje dwers is ook Eindhovens. En Aad de Mos, viert gewoon zijn pensioen in Acht, in zijn eigen huis.
Het was vooral de ongerustheid die doorklonk in het verhaal. Na het financiële debacle in 2011 ben je bang als supporter je club ooit kwijt te raken. En het kan snel gaan. Ajax investeerde één jaar verkeerd en haalde de Champions League niet. Dan gaat het hard.
Het aandeel verloor in 5 jaar de helft van zijn waarde.
Ze mogen onze vereniging niet te koop zetten voor die eenmalige roem. Als een soort persoonlijk resultaat voor de bestuurder die er dan zit. Niet zoals Philips op de beurs is verkocht nadat ze naar Amsterdam verhuisde. Philips is nooit Eindhoven geweest, Eindhoven is Philips geweest. En nu zijn we ASML en VDL, ja de hele Brainpoort.
Wij zijn Eindhoven. En niet andersom.
DE LAATSTE KEER
Maat heb ik na onze trip niet veel meer gezien. De trip was voor hem natuurlijk nog een grotere teleurstelling. Ik zie hem nog wel regelmatig op foto’s op sponsor feestjes maar op zijn stoel op de eretribune zit tegenwoordig regelmatig iemand anders. Hij is me gaan ontwijken. Ik zal me wel echt slecht gedragen hebben denk ik nu.
Europese uitwedstrijden bezoeken ben ik na 2019 helemaal mee gestopt. Dat jaar was een ander dieptepunt van het laatste decennia. We vlogen er dat jaar uit tegen Basel uit Zwitserland. Dat was pas een teleurstellende ervaring in Basel.
Ik had op het laatste moment toch nog één kaartje kunnen bemachtigen voor de uitwedstrijd. De snelste manier om op zo laat nog op tijd in Zwitserland te komen was gewoon met de auto. Onder het mom dat de winkels ook in Basel open zijn bezette mijn vrouw de bijrijdersstoel. Op naar Basel.
De stad, de mensen en de omgeving in Zwitserland, het is allemaal top. Ik had mijn fotocamera meegenomen voor wat kiekjes uit schattig Basel.
We hadden een hotelletje geboekt net buiten het centrum van Basel. De tram bracht ons naar het geweldige hart van de stad. Zo hebben we nog een paar mooie uren in Basel rondgelopen. Je reisgenoot is toch mede bepalend waar je naar op zoek bent. Exclusieve modezaken of een plekje op het terras.
Na al die modezaken streken we neer op een terras bij het St. Jakob-Park, het voetbalstadion van FC Basel. De Zwitserse Franken verlieten in snel tempo mijn broekzak bij de eerste “plastic” bekers bier. Na het bier en de vette worst is de vrouw met de tram terug gegaan naar het hotel. Toen begon de ellende.
Eerst werd ik bij de toegang geweigerd omdat ik mijn fototoestel nog bij me had. Die moest ik maar even inleveren. Voor de zekerheid heb ik de geheugenkaartje verwijderd en ging met een lotto bonnetje ter waarde van enkele honderden euro’s opnieuw richting de ingang. Na de controle werden we als varkens tussen de dranghekken het hoekvak in gedreven. Het vak zat ver van het veld, achter een net. Een halfvol stadion, zonder historie, bijna anoniem.
We verloren die wedstrijd met 2-1. Thuis scoorde PSV drie keer wat niet genoeg bleek. Want ook thuis mochten ze twee keer de bal uit het net vissen. Onderlinge stand 4-4. De toen nog geldende uitdoelpunten regeling gaf de doorslag. We lagen eruit. Tegen Basel. Wat een contrast met die nacht in Madrid. Het leek er even op dat we de afslag voorgoed gemist hadden.
HET IS KLAAR
Op de terugweg naar de auto wordt er niet veel gezegd. Op de Kruisstraat is het gezellig druk. De terrasjes zitten vol en uit de eetzaakjes ontsnappen allerlei heerlijke oosterse geuren. Het brengt me weer terug in de werkelijkheid.
‘Wil je nog wat eten?’ vraag ik mijn broertje.
Hij schud alleen maar van nee. Na de wedstrijd wil hij altijd direct naar huis. De reis naar huis duurt bijna net zo lang als de hele wedstrijd.
‘Tot de volgende’ roept hij nog voordat ik de autodeur dicht gooi. Met een duimpje en een knikje nemen we afscheid.
Ik heb me ondertussen voorgenomen vandaag Operatie Waterkanon af te ronden. Met de kennis van nu is het goed het verhaal af te sluiten.
In mijn hobbykamer hangt de sjaal die ik in Madrid kocht. De pet ligt beneden op de kapstok. Die draag ik nog steeds iedere Champions league wedstrijd in het Philips stadion. Maar tussen mijn voetbaltenues kan ik de trainingsbroek niet vinden. Mijn vrouw is zo goed in opruimen dat ik er niet aan begin een kledingstuk te gaan zoeken.
‘Meis, weet jij eigenlijk waar die donkere Nike trainingsbroek is? Ik had die ik mee naar Madrid, die heb ik daarna niet meer gezien’ roep ik naar beneden.
‘Die trainingsbroek heb ik weggegooid, daar zaten brandgaten in en hij stonk verschrikkelijk naar drank, heb je daar ook in gezwommen? Oh en die PSV stropdas die in je zak zat ligt in de waskamer. Je draagt toch geen stropdassen meer? Waar had je die vandaan?’
