Hoofdstuk 4 – DE WEDSTRIJD

DE WEDSTRIJD

Maar toen de wedstrijd waarvoor je de hele reis had gemaakt eenmaal begon was het alleen de spanning die de wedstrijd interessant hield. Atletico probeerde wel wat druk te zetten maar Bruma en Moreno kwamen niet echt in de problemen door het heel ver inzakken van het middenveld. Het voelde niet natuurlijk die vijf – drie – twee formatie.

Het was overtreding na overtreding in het begin. Na een minuut of tien kregen we de eerste corners. Luuk de Jong werd teruggefloten voor een aanvallende fout. Hij gaf ze wel heel gemakkelijk die vrije trappen. Veel spannende momenten hebben we niet meegemaakt. Jeroen Zoet groeide wel lekker in de wedstrijd. Een vrije trap van Griezmann na een kwartiertje en een kopbal van Godin na een half uurtje waren even spannend. Maar er ging geen enkele bal op goal. Verder kregen we nog wel wat corners, maar we deden er niks mee. Heel veel meer dan dat gebeurde er niet in die eerste helft.

We waren nog steeds maar één goal van de kwart finale verwijderd en kwamen de eerste helft zonder noemenswaardige kleerscheuren door. Geel kaartje voor Locadia. Het moet nu gebeuren. Ik hoopte op een late goal in de tweede helft.

Toen de scheidsrechter floot voor de rust werd het duidelijk dat we geen Madrid supporters waren. Iedereen om ons heen haalde uit zijn zak een rol die zorgvuldig geopend werd. Hugo naast mij begon ook aan zo’n broodje.

Bij Atlético Madrid is het een traditie dat supporters tijdens de rust vaak een Bocadillo eten, een typisch Spaans broodje dat gemakkelijk mee te nemen is, vaak gewikkeld in folie of papier. Ze doen dat ook wel in andere stadions hoor, maar hier zag het eruit als een heel diner. Er wordt ook geen alcohol gedronken op de tribune. Het is de Bocadillo met water of cola. Voor de rest komen ze voor het voetbal. Atletico heeft een geweldige aanhang die hun club naar grootte hoogtes schreeuwt omdat ze niet onder willen doen voor hun grote broer Real. Er zijn wel meer clubs die ‘over presteren’ bij hun grotere broer.

De Tweede Helft

Als de tweede helft begint klopt mijn hart in mijn keel. Nog vijfenveertig minuten gas geven voor één goal. Ik had gehoopt dat ze na de rust Narsingh en Lestienne zouden brengen om gebruik te maken van de steeds grotere ruimte achter de verdediging. Of in iedere geval het laatste kwartier. Maar Cocu liet iedereen staan.

Luuk ging voorop in de strijd en rond de zestigste minuut kreeg ik het gevoel dat het ging lukken. Een gekeerd schot van Locadia en de geblokkeerde kopbal van Luuk gaf aan dat ze beseften dat ze nu moesten gaan scoren.

Maar niet veel later, toen Luuk de Jong zijn gele kaart kreeg in de tweede helft, wist je dat het allemaal heel erg moeilijk zou worden. Mochten we doorgaan dan is Luuk er zelf niet bij. Dat lijkt hij zich nu te beseffen en verdubbelt zijn inzet na die gele kaart.

Willems, die geen slechte wedstrijd speelt, wordt gewisseld voor Brenet. Die voorzetten van rechts leveren ze in voor een iets meer defensief blok. Je moet het nu niet meer weggeven. Atletico drukt tot de laatste minuut maar komt niet tot scoren.

Drie minuten voor tijd brengt Cocu de snelle Lestienne voor Jurgen Locadia. Voor mijn gevoel een beetje laat. Luuk staat nog wel in het veld wat er op wijst dat ze nog steeds voor de lange bal gaan en de hoge voorzet. Die laatste minuten wordt het gewoon weer billen knijpen. Het rood witte stadion golft op de spanning van de wedstrijd. Het uitvak aan de overkant schreeuwen onze helden naar het laatste fluitsignaal.

De drie minuten extra tijd brachten de wedstrijd ook geen winnaar. Na 180 minuten voetbal tussen de twee clubs was er nog steeds geen doelpunt gevallen. Niet bepaald reclame voor het voetbal. Maar we gaan verlengen. Nog eens twee maal vijftien minuten onverdraaglijke spanning. Het voelt of we de Europacup 1 finale in Stuttgart nogmaals lichtjes overdoen.

De verlenging is slopend. Beide teams zijn duidelijk moe, en niemand geeft nog een centimeter toe. Atlético moet Diego Godín wisselen voor Lucas Hernández vanwege een blessure, en Philip Cocu brengt eindelijk Luciano Narsingh. Dit doet hij voor Luuk De Jong. Waarom pas twee minuten voor het einde? En hoezo haal je Luuk eruit als je nog pingels moet gaan nemen? Ik vond het een vreemde beslissing van Philip.

De zucht van verlichting moet als een klein windje gevoeld hebben in het stadion toen de scheidsrechter affloot. We gaan een strafschoppen serie krijgen. Daar moet je als topclub minimaal 50% kans hebben om door te gaan. De opdracht is simpel voor een topclub. Je moet vijf spelers hebben die een pingel er feilloos inschieten. Dat zijn geen panenka’s, geen balletjes door het midden maar vijf steenharde ballen tegen de binnenkant van het zijnet. En je moet een keeper hebben die minimaal één op de vijf penalty’s stopt. Als dit laatste niet het geval is hoort zo’n keeper niet bij een topclub. Het is het belangrijkste talent of skil die een keeper van een top club moet hebben.

DE PENALTY SERIE

Ons PSV is een topclub en begreep het eerste deel. Marco van Ginkel, Andrés Guardado, Jeffrey Bruma, Davy Pröper en Hector Romero, de eerste vijf penalty nemers troffen alle doel. Van Ginkel die de eerste penalty naam plaatste hem in de hoek waardoor de keeper er nog bijna bij kwam. Guardado gaf nogmaals het voorbeeld om de bal als een raket in het zijnet te jagen. Bij de penalty die volgde zat Zoet er dicht bij. Pröper herhaalde de zet van Guardado in dezelfde hoek als een kanon zo hard. Bruma oogde heel gespannen. Hij koos dezelfde hoek als zijn voorgangers maar plaatste de bal meer dan dat het een kanonskogel was. Wederom kropen we door het oog van de naald.

Ondertussen speelde Jeroen Zoet nog steeds de figurant. De vierde pingel was een bal door het midden. In een penalty serie het domste om te doen. Maar Zoet dook vaak al tijdens de aanloop richting Frankrijk of Marokko.

Normaal gesproken komen na 5 pingels de mindere goden om ze te nemen. Daar ligt de kans voor Jeroen Zoet. Maar ook PSV moet verder. Je kunt alleen winnen als je scoort.

Lestienne is nog fit en gaat achter de bal staan voor de zesde strafschop. Het geluid in het stadion zwelt op als hij zijn aanloop neemt maar de bal vindt probleemloos het net.

Ook Arias jaagt de bal tegen het net. Tijd voor Atletico’s zevende strafschop. Voor mijn gevoel werd de bal zo slecht genomen en kreeg Zoet er zelfs een hand tegenaan. Maar de bal verdween alsnog in het net.

Ondanks dat onze Jeroen een uitstekende wedstrijd gekeept had, en het geluk had dat dat er geen enkel schot op doel was geweest, stopte hij nu precies nul pingels die Atletico Madrid afvuurde. Na 14 penalty’s was de stand nog steeds gelijk, 7-7.

Het was de beurt aan Luciano Narsingh. De hele wedstrijd op de bank gezeten, en 2 minuten voor het einde ingebracht.

De spanning werd hem teveel. Hij schoot de bal hard op de lat. Het geluid van de bal op de lat was de aankondiging van de uitschakeling. Want ook de laatste pingel van Atletico vond het net. Jeroen Zoet: Nul uit acht.

Mijn obsessie voor penalty’s is geboren en het Europees avontuur voor dit jaar is afgelopen. We hadden één gestopte pingel nodig. Precies één.

DE AFTOCHT

De Hugo naast mij is verdwenen. Hij is naar voren gelopen en hangt over de balustrade zijn ploeg toe te schreeuwen. Voor ons het teken om het stadion te gaan verlaten. Door de drukte zoeken wij onze weg naar de uitgang.

‘Ik lust nog wel een biertje’ zucht ik.

Dat is niet aan dovemansoren gericht. Als een ijsbreker gaan we nu tussen de Hugo’s en Maria’s door op zoek naar een terras waar nog geschonken wordt. In de verte sterft het geluid van de zingende PSV supporters, die het team nog eenmaal toezingen, langzaam uit.

Als we eenmaal de drukte achter ons gelaten hebben daalt langzaam het verlies van de avond in. We waren er zo dicht bij.

Soms heb je van die wedstrijden die blijven hangen. Waar je het jaren later nog over hebt. PSV tegen Steaua Boekarest was zo’n wedstrijd. Iedereen bewaart daar ook zijn eigen herinneringen aan. De goals van Romario. Iedereen had het na de wedstrijd over Romario, terwijl ik Juul Ellerman de wedstrijd van zijn leven zag spelen. Of de Tien nul tegen Feijenoord. Dat was een draak van een wedstrijd, die alleen de laatste tien minuten leuk was omdat je wist dat er geschiedenis geschreven werd. Maar voor mij is de Europacup 1 finale het meest bijzonder. Van de wedstrijd kan ik me niets meer herinneren. Helemaal niets. Van de penalty’s wel. Die kan ik nog steeds allemaal dromen. Dit wordt hopelijk niet zo’n wedstrijd. Dit is ook de rede dat ik nu dit soort wedstrijden documenteer. Met de ontwikkeling van de Champions League zoals die nu gaat wordt het iedere jaar moeilijker om zover te komen. Als je enkele jaren het feestje mist kom je er waarschijnlijk nooit meer bij. Door de hoeveelheid geld die er in rondgaat in de Champions league is de eredivisie failliet. We zijn alleen nog maar de kweekvijver voor de premier league.

Maat draait zich om en wijst naar de overkant van het plein. Het terras is leeg maar het licht brand nog. Als we gaan zitten komt er een ober vanuit binnen naar ons toegesneld. In een waterval van Spaanse woorden probeert hij ons duidelijk te maken dat het terras zo gaat sluiten maar dat we nog wel één drankje mogen bestellen.

We zetten ons meest vrolijke gezicht op en overspoelen de man met complimenten over zijn zaak. We dringen er op aan dat we alleen willen drinken wat zijn specialiteit is. Ik denk dat hij het niet helemaal begreep als hij later twee Calimocho op tafel zet.

Een Calimocho is een eenvoudige mix van rode wijn en cola, vaak in gelijke delen, geserveerd met ijs. Hoewel het geen sterke drank naast een biertje is zoals een kopstoot, wordt het vaak snel gedronken en is het populair in Spanje. Het biertje is een halve liter geworden. Ik sla de Calimocho in één keer achterover en laat het biertje het vocht snel volgen. Maat ruikt, en zet het dan weer terug op tafel.

‘dit ruikt niet naar rode wijn, het lijkt wel Grappa’ klaagt hij. Zelfs de halve liter bier schuift hij weg, in mijn richting.

‘Het bier is lauw, daar wordt ik ziek van’ gaat hij verder.

‘Stel je niet aan’ bijt ik hem toe. Niks nieuws. We hebben verloren en dan slaat de stemming altijd even om. Jezelf even afreageren. Ik pak zijn bier en kiep het leeg in mijn glas. Nadat ik zijn Calimocho vakkundig burgemeester heb gemaakt, blus ik het geheel af met de laatste centiliters bier voor vandaag.

‘Ik betaal wel, dan kunnen we gaan, wacht maar even hier.’

Als ik opsta voel ik dat mijn benen al zwaar zijn geworden. Binnen reken ik af en zwabber terug naar de tafel. Hij is al weg. Als ik rondkijk zie ik hem aan de overkant zwaaien. Hij heeft zijn telefoon in zijn hand en loopt te draaien. De navigatie op de telefoon geeft aan dat het minder dan 10 minuten lopen is vanaf hier naar onze gehuurde bedstee.