HerazNL

Je Buurman Op Internet

Hoofdstuk 3 – MADRID

Hoofdstuk 3 – MADRID


SNEEUWSTORM

Met zon in rug zijn we die ochtend richting Madrid vertrokken. Het ontbijt hebben we overgeslagen om te combineren met de lunch. Ergens langs de snelweg vonden we een wegrestaurantje waar we wat konden eten en drinken.

Als je geen haast hebt is een tochtje van Barcelona naar Madrid geen straf. Je hobbelt vanaf de kust naar het centrum van het land. Het zou daar nog warmer zijn dan aan de kust. Maar dan moet je wel eerst voorbij Zaragoza komen. Daar sloeg het weer zo ver om dat ik bijna de sneeuwkettingen tevoorschijn moest halen. Maar eenmaal door de sneeuw klaarde het op en steeg de temperatuur weer naar een aangename zeventien graden. Om de tijd te doden luisterde we de top 2000 die we in zijn volledigheid op MP3 hadden meegenomen. Meebrullen met gouwe ouwe, en het jaartal gokken deed de tijd en de afstand naar Madrid verkorten. Normaal moet je naar Madrid in een uurtje of zeven zeker kunnen rijden. Wij reden op ons gemak na een uurtje of negen Madrid binnen.

MADRID

We waren aangekomen in de voetbalhoofdstad van Europa. De stad ademde cultuur en voetbal uit, overal waar je keek. Maar eerst moesten we de auto kwijt zien te raken. De bedoeling was deze ergens voor drie dagen te parkeren. De Plaza Mayor zal de hotspot worden van alle PSV supporters dus leek het ons een goed plan in de buurt een parkeerkelder te zoeken.

Dat was makkelijk, de Plaza Mayor heeft gewoon een eigen parkeerkelder. Hij was wel erg laag en krap maar we vonden er een prima plek om het blik te stallen. We hebben hem voor de zekerheid wel van alle rood-witte vlaggetjes en andere kostbaarheden ontdaan. Als je eenmaal in Amsterdam geweest bent dan denk je voortaan aan dat soort dingen.

We zijn op ons gemak terug gewandeld naar het Hotel wat we geboekt hadden. Het bleek een hostel te zijn. Er was niet veel meer te krijgen toen er geboekt werd, de kamer was klein en duf en keek uit op een kleine overdekte binnenplaats.

Onder die overkapping was veel groen geplant zodat het zowaar leek of je in een tuin zat. Een paar tafeltje met geblokte tafelkleedjes en enkele houten klapstoeltjes complementeerde het geheel.

De kamer had twee eenpersoons bedden die in de hoeken van de kamer geschoven waren. Het is allemaal prima, we zijn hier voor het voetbal. De avond sloten we af met onze gebruikelijk geworden selfie met een biertje.

PLAZA MAYOR

De ochtend wordt weer opgevrolijkt door een lekker warm zonnetje. Buiten het hotel hang een geur van versgebakken brood. De stad is al vol in leven als wij besluiten ons ontbijt buiten de deur te gaan zoeken. Met de auto in de stalling zijn we aangewezen op het openbaar vervoer. Maar voor vandaag hebben we geen vervoer nodig. Zodra de gebakken eieren en meer granen broodjes onze innerlijke motortjes hebben opgestart slenteren we richting de Plaza Mayor.

Als we aankomen op het plein is het er nog niet druk. Aan de rand van het plein zijn wat supporters neergestreken maar voor de rest is het er nog rustig. Het is een prachtig plein en je voelt dat het alles in zich heeft om een mooie middag te worden. De kunst is nu niet te dronken van geluk te worden zodat je de wedstrijd niet meer bewust meemaakt. We zoeken ook tijdig een hamburgerzaak om een stevige ondergrond aan te leggen. Het gaat een lange dag worden.

Nog voor 12 uur staat het eerste bier op tafel. Omroep Brabant en het Eindhovens Dagblad zijn ook al gearriveerd. Rik Elfrink, de PSV-volger voor het Eindhovens Dagblad, zet een foto op Twitter met de eerste tafels gevuld met bier. Paul Post van Omroep Brabant zet zelfs een filmpje op Twitter maar zocht enkele koffie drinkers uit. We krijgen bericht uit Eindhoven dat we gespot zijn op Twitter. Voor de eeuwigheid vastgelegd.

In de middag wordt het steeds drukker. Het plein loopt helemaal vol met PSV supporters. Midden op het plein staan ze met tassen en zakken vol met bier. Overal plat getrapte blikjes. Ook het zigeunervolk komt nu met steeds meer mensen het plein overspoelen. Ze bedelen van groep naar groep. Hoe verder de tijd verstreek hoe meer men zich begon te ergeren aan het bedelen. Om ze van de tafel te houden werd soms kleingeld verderop het plein gegooid, maar eenmaal gevonden stonden ze weer bij de tafel. Het begon een vervelend tafereel te worden om tegenaan te kijken. Het leek ons een prima idee de hamburgertent in de planning naar voren te halen.

VOORPRET

De tijd tikte langzaam richting de wedstrijd. Het internet werd afgestruind of er al iets van een opstelling bekend was. Ik verwachte dat Cocu naar een iets meer verdedigende opstelling zou overstappen.

De kans dat we vanavond in de bekende 4-4-3 opstelling zullen spelen acht in niet erg groot onder Cocu. Maar wie gaat hij opofferen? Narsingh of Lestienne, of gaat hij juist voor snelheid achter de defensie en laat hij Locadia op de bank? Gaat hij voor de 5-3-2 tegen Atletico die zelf altijd vanuit de verdediging voetballen?

Als dat zo is wordt het een lange wedstrijd. Net als in Eindhoven. Na wat gekibbel over de opstelling komen we tot de conclusie dat Cocu pas gaat aanvallen als hij achter komt. Hij zal wel starten met Luuk de Jong die de lange ballen naar voren moet vast houden tot de rest aansluit. Met één aanvaller om hem heen voor de kaats. De open gevallen plaats vult hij achter in met een extra verdediger.

Het internet gaf de opstelling nog steeds niet prijs. Het was ook nog wel erg vroeg. We moesten ons nog wel zelf voorbereiden op de wedstrijd. Door het lekkere weer hebben we de hele dag zonder jas rond gesjokt. Ik droeg een Philips blauwe pullover, met een PSV logo op de borst. Maat droeg net als ik de pet, de PSV Champions league pet. Die hadden we voor vertrek nog in de PSV-shop gekocht. Reizen als een soort ANWB echtpaar.

Maar voor de wedstrijd gaat de pullover uit en dragen we het PSV thuis shirt. De trotse rood witte banen op de borst. Het logo op je hart.

Oh ja, en daar overheen een zwarte jas. Stel dat ze winnen willen we ze wel kunnen toejuichen als we terug zijn met onze tandjes nog in onze mond. We hebben namelijk geen idee in wat voor een vak we terecht komen. De kaartjes hebben we via een bevriende piloot uit Spanje verkregen. Onze petjes nemen de plaats in van de jassen achter in de auto, die nog steeds onder het plein onbeschadigd geparkeerd staat.

BEKENDE GEZICHTEN

Terug op het plein is de sfeer aangewakkerd door bier en gezang. Alle PSV supporters worden later deze avond vanaf hier begeleid naar het stadion. We maken een rondje op het plein om vrienden en bekenden te begroeten. De lucht van alcohol en zweet, het feest, het rood wit en de blije gezichten. Het voelde als een voorproefje op het kampioenschap.

Als de zon begint te zakken scan ik het plein af naar in en uitgangen. Ik verwacht dat de politie alle ingangen gaat blokkeren en dan de hele meute via één uitgang richting het Vicente Calderon stadion te gaan loodsen. Door de grote van de groep verwacht ik dat ze de grootste uitgang zullen gebruiken. Op mijn telefoon zie ik dat het ook de uitgang is om de kortste route te nemen naar het stadion.

We moeten niet ingesloten raken bij de rest van de supporters. We zitten namelijk aan de andere kant van het stadion. Aan de lange zijde. Als de eerste politieauto’s het plein oprijden, gaan onze jassen dicht en paraderen we naar het café aan de andere kant van het plein. De politie betreed het plein in vol tenue, met helm en kogelvrije vesten. De politie busjes volgen en blokkeren inderdaad alle andere uitgangen.

Dit is meestal de tijd dat het fout kan gaan. De drank en alles meer wat er wordt gebruikt om vrolijk te worden, kan een vies randje hebben. Autoriteit tonen kan werken als een stier op een rode lap. Maar meestal zijn er dat maar een paar. Escalatie kun je voorkomen om er die individuen uit te halen.

HET KANTEL MOMENT

Ook nu komen enkele supporters naar voren, richting de politie, om te provoceren. Pronkend met zijn tatoeages is er één het geduld van de Spaanse politie aan het testen. Als een aap springt hij van het ene op het andere been. Deze keer duurt het niet lang. Achter hem lopen twee andere supporters richting onze provocerende vriend. Een loopt er met opgestoken hand richting de politie, gebarend rustig te blijven om ze daarna duidelijk te maken dat hij het probleem oplost. De ander slaat een arm om het springende projectiel heen en loopt met hem terug het publiek in. Dit lijkt ook het teken voor andere druktemakers er mee te stoppen. De spanning is verdwenen.

De fout die de politie maakte was om in vol tenue voor ze te gaan staan in de richting van de supporters. Crowd control met voetbal supporters hoor je andersom te gaan staan. Met je rug naar de supporters. Je geeft ze dan het gevoel dat je daar bent om hen te beschermen in plaats van hun vrijheid te beperken.

Het is een half uurtje wandelen vanaf de Plaza naar het stadion. De politie zet de meute langzaam in gang. Zodra iedereen het plein heeft verlaten sluiten wij achter de politie aan. Als een Brabantse carnavalsoptocht trekt het rood wit gekleurde circus door de binnenstad van Madrid. Het bier in de meute raakt langzaam op. De lege glazen en blikjes worden op de geparkeerde auto’s langs de route achtergelaten. Ondertussen zijn we de laatste linie van de politie voorbij gelopen en beginnen het leeggoed te verzamelen. De politie neemt een meer ontspannen houding aan en laat zich nog verder terug zakken.

Bij het stadion aangekomen blijft de colonne achter ons staan. De rest maakt een omtrekkende beweging en drijft de supporters naar één kant van de weg. Aan de kant van de groep geeft dat wat gemor. Er stappen steeds meer supporters uit de groep richting het midden van de straat. Het wordt tijd om de groep te verlaten. Als je te lang wacht kom je er niet meer tussenuit.

Van alle plaatsen waar we geweest zijn gebeurde me dat ooit bij Fortuna Sittard. We waren op eigen vervoer richting Sittard gereden en kwamen na de wedstrijd tussen de PSV supporters terecht die met de trein waren gekomen. Als je dan een agent treft met maximaal twee jaar voortgezet onderwijs kun je praten als Brugman, hij stopt je met de rest in de trein terug naar Eindhoven. Stopte de trein ook niet in Weert en moesten we vanaf Eindhoven terug om de auto op te halen.

DE ONTSNAPPING

Maat is achter me komen staan en doet verslag.

‘We moeten rechtsom het stadion. Daar is de ingang waar we naar binnen moeten. Blijven we zitten tot ze iedereen naar binnen laten?’

Dat leek mij geen goed idee. We moesten eigenlijk langs de groep af naar voren en dan verder. Maar daar stond een peloton Politie opgesteld om iedereen tegen en bij elkaar te houden. In het midden stond een groep te overleggen met de politie.

‘Die willen er ook uit denk ik’ opperde Maat.

‘Prima, dan zijn ze daar mee bezig. Blijf hier dan ga ik eerst.’

Ik knoop mijn jas dicht en zet mijn kraag op. Dan verlaat ik de groep en steek in het midden over naar de andere kant van de weg.

‘Hee, waar ga je heen?’ wordt er achter mij geroepen. Een bekende stem. Vanuit het midden komt hij naar me toe gelopen.

Het is André. André heeft tegenwoordig een functie bij PSV. Hij is er om de supporters te begeleiden. André heeft zich altijd hard gemaakt voor de supporters. Toen we in 1987 voor Jan met de korte achternaam (zeker geen Vennegoor of Hesselink) naar Den Haag waren afgereisd voor FC Den Haag – PSV was niet de moeite genomen de supporters te informeren dat de wedstrijd was afgelast. Een wolkbreuk had het veld onbespeelbaar gemaakt. Een treincombi moest je toen nog ophalen bij het Philips stadion. Het is die dag goed uit de hand gelopen, met ramen die sneuvelde op de Frederiklaan. André heeft toen gesproken met de directie. Ploegsma was dat toen nog. Om het goed te maken heeft Ploegsma toen André een rol toegangskaarten voor de L-tribune gegeven voor de volgende Europese thuiswedstrijd. De hele groep die vroeger vertrok vanuit de Dommelstraat is toen gratis naar de wedstrijd tegen Galatasaray geweest.

‘Ik heb een kaart voor de andere kant, ik ga niet met jullie naar binnen.’ Ik laat hem mijn toegangskaart zien.

‘Mooi man, houd je kaartje bij de hand en gewoon doorlopen, zie je later’ Hij stapt opzij en wees nog één keer in de richting die ik al had vastgesteld.

‘veel plezier vanavond!’ riep ik hem nog toe voordat hij weer in de massa verdween. Ik legde mijn handen op mijn rug en wandelde met mijn hoofd richting de grond naar de versperde doorgang. Net voordat ik bij de blokkade aankom richt ik mij hoofd op en kijk de agent recht in zijn ogen. Maat is ondertussen ook gaan lopen en is door het oponthoud met André in mijn kielzog opgedoken.

Een klein handgebaar maakt duidelijk dat we er door willen. Met een vriendelijke lach zetten wij ons verzoek kracht bij. Veel overredingskracht is er echter niet nodig. De agent zet een stapje naar rechts en geeft aan waar we hem moeten passeren. We laten de groep zingend achter en gaan op in de massa Spanjaarden die zich bewegen naar alle andere ingangen van het stadion.

Het Oude Stadion

Aan de andere kant van het stadion ruikt het naar vette hap. Overal staan kraampjes met drank, souvenirs en eten, veel eten. We gaan op zoek naar een herinneringssjaal. Rond Europese wedstrijden hangen er altijd kooplui rond met sjaals van de desbetreffende wedstrijd. Die worden altijd gemaakt met datum en beide ploegen afgebeeld op de helft van de sjaal. We kopen iedere een sjaal en weten hem zo te vouwen dat alleen PSV zichtbaar is.

De toegang tot het stadion verloopt voorspoedig. Het is het laatste seizoen dat ze in dit stadion gaan spelen. Echt onderhoud heeft het hele complex niet meer gehad. Volgend jaar verhuizen ze naar een nieuw stadion. Ooit heeft Madrid een bid gedaan voor de Olympische spelen. Om er netjes op te staan hebben ze toen diverse stadions laten bouwen. De bit hebben ze verloren en de stadions die ze gebouwd hadden bleven ongebruikt achter. Atletico Madrid heeft een van die stadions gekocht, en deze wordt nu gereed gemaakt om vanaf volgend jaar als thuis basis te dienen.

In het stadion aangekomen gaan we op zoek naar onze plaatsen. Niet slecht. We zitten op de onderste tribune onder de eerste ring. Het uitzicht is voor beide helften prima. Geen net om door heen te kijken, geen palen die het uitzicht belemmeren. Voetbal zoals voetbal beleefd moet worden.

Ook enkele rijen voor ons zijn diverse stoelen bezet door andere PSV supporters. Een vriendelijk knikje geeft aan dat ze van onze aanwezigheid op de hoogte zijn.

Het uitvak zien we aan de andere kant langzaam gevuld worden. Ik maak nog wat foto’s voor het thuisfront en ga dan rustig in mijn plastic stoeltje zitten als de elftallen het veld opkomen om warm te lopen.

Opwarmen

Vroeger waren dat intense minuten. Iedere speler had een eigen manier op het veld om zich voor te bereiden. Als je alle wedstrijden ziet, zie je na enkele wedstrijden ook de patronen en de verschillen. Je kon zien wanneer Willem Kieft zenuwachtig was, of het verschil in concentratie, intensiteit en de omgang met andere spelers. Dat wordt steeds minder. Trainers laten ze verplichten oefeningen doen. Het meest lachwekkend vind ik de hulp trainer die met pionnetjes een parcours uitzet langs de zijlijn om een speler te laten warm lopen voordat hij invalt. Zo onvolwassen en zelfs kinderachtig. Geef ze een keer een training hoe ze warm moeten lopen dan kunnen ze het misschien zelf. Ze worden werkelijk behandeld als kleine kinderen in een vol stadion.

De stoelen om ons heen beginnen nu ook vol te raken. Naast mij strijkt een ‘Hugo’ neer, er vanuit gaande dat nog steeds vijftig procent in Madrid Hugo heet. Zenuwachtig rommelt hij wat met een boekje die hij ongeopend in zijn binnenzak stopt. Als een goochelaar verwisselde hij het daar met een zak zonnepitten. Het zakje wordt zorgvuldig geopend. Als Hugo merkt dat ik hem zit te bespioneren steekt hij het zakje in mijn richting. De wenkbrauwen gaan omhoog, de internationale betekenis van ‘jij ook wat’. Vriendelijk lach ik hem toe en maak het gebaar of ik een auto bestuur.

‘ik moet nog rijden’ spreek ik hem verontschuldigend toe. Hugo snapt er helemaal niks van en haalt zijn schouders op. De mannen recht achter ons schieten in de lach. Er zijn dus nog meer landgenoten hier neergestreken.

Ondertussen hebben de elftallen het veld verlaten. De spanning in het stadion voel je borrelen. Maat heeft ondertussen de opstelling opgezocht en bevestigd ons vermoeden. Het is een duidelijke vijf – drie – twee met Locadia en de Jong. Hij durft het niet aan met alleen Moreno en Bruma centraal achterin. Hij heeft alle verdedigende ingestelde spelers opgesteld met uitzondering van Stijn Schaars.

‘Die Schaars zal wel komen als we scoren’ grapt hij.

‘Als we scoren’ mompelt hij er ironisch achteraan.

Het is zover. Het lawaai in het stadion zwelt op. Iedere Hugo staat op zijn stoel als de scheidsrechter met de elftallen uit de spelerstunnel komen. Ik zie hem nog net met de bal onder zijn arm verschijnen en dan…

En dan zien we helemaal niks meer. De tribune boven ons heeft besloten een banner neer te laten. Die hangt nu over de balustrade en blokkeert het zicht over het gehele veld. We kunnen het ook niet lezen. De Hugo’s om ons heen zijn gaan zitten en klappen mee op het ritme van de muziek.

Voordat de hymne werd ingezet verdween het doek. Het hele stadion was één golvende beweging. Ze hadden er zin in, en zei niet alleen. Het kippenvel moment, de adrenaline, de alcohol, het kwam allemaal samen. Dit is waar je het allemaal voor doet. Een gelukzalig moment, de realisatie van de realiteit. We zijn in Madrid, en we doen nog mee. En de klok is gaan tikken. Nog 90 minuten.